Warszawa lata 50.

Cena:

34.90 zł

Przeglądaj książkę
  • Liczba stron:

    112

  • Liczba zdjęć:

    220

  • Format:

    205 × 275 mm

  • ISBN:

    978-83-7576-238-9

  • EAN:

    9788375762389

  • Oprawa:

    twarda

  • Numer wydania:

    I

  • Rok wydania:

    2014

  • Język:

    polski

Warszawa lata 50.

Krystyna Sienkiewicz  (wstęp) | Jan Łoziński  (red.) | Justyna Czerniakowska  (proj. graf.)

„Warszawa lata 50.” to kolejna z serii FOTO RETRO fotograficzna opowieść o niezwykłych dziejach stolicy tamtego czasu. Ponad dwieście zdjęć ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego, w większości niepublikowanych, w szczególnie sugestywny sposób przybliża obraz Warszawy lat 50. – imponujące tempo odbudowy zniszczonego w czasie drugiej wojny światowej miasta, wszechobecny socrealizm i komunistyczną propagandę, codzienne życie mieszkańców, ale także powiew wielkiego świata, jaki przyniósł Warszawie V Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów w 1955 roku.

Album opatrzony słowem wstępnym Krystyny Sienkiewicz.

 

W serii dostępne również albumy:

Warszawa lata 40.  

Warszawa lata 60.

Warszawa lata 70.

Warszawa lata 80.

 

Partner wydania:

 

Patroni medialni:

      

Patroni medialni:


Jan Łoziński – z wykształcenia archeolog, popularyzator historii. Od lat zajmuje się dziejami obyczajowości, przede wszystkim okresu międzywojennego w Polsce, a także historią kuchni i fotografią archiwalną. Wraz z żoną Mają opublikował między innymi „Wokół stołu i kuchni”, „Bale i bankiety Drugiej Rzeczpospolitej”, „W przedwojennej Polsce. Życie codzienne i niecodzienne”.

Dziękujemy za dodanie recenzji
+

Portal: www.ksiazki.onet.pl 02-06-2016 12:26

 

Prezydent miasta i znane aktorki o Warszawie

 

Warszawa nie ma powodu do kompleksów wobec innych miast — powiedziała w sobotę prezydent Stolicy Hanna Gronkiewicz - Waltz na spotkaniu "Warszawa moimi oczami", w którym wzięły też udział Krystyna Sienkiewicz, Beata Tyszkiewicz i Joanna Szczepkowska.

 

Seria albumów "Foto retro" to dotychczas sześć albumów z fotografiami z kolejnych dekad począwszy od roku 1920.

 

Spotkanie, zorganizowane przy okazji Warszawskich Targów Książki, wiązało się z prezentacją albumów "Warszawa retro", ilustrowanych fotografiami z Narodowego Archiwum Cyfrowego. Wstępy do tomów poświęconych kolejnym dekadom napisały znane aktorki.

 

Gronkiewicz-Waltz mówiła, że Warszawa jest coraz atrakcyjniejsza dla cudzoziemców, wybierających ją na miejsce zamieszkania i pracy. Podkreśliła, że składający jej wizyty ambasadorowie często są pozytywnie zaskoczeni warunkami życia w stolicy — dobrym transportem publicznym, wysokim poziomem międzynarodowej edukacji, bogatą ofertą kulturalną i bezpieczeństwem.

 

Pytana, czy zgadza się z tezą, że w Warszawie po poprzednim ustroju została jeszcze cała masa brzydoty, prezydent odparła: "Nie wpadajmy w kompleksy. I Londyn, i Paryż, i Rzym, i inne miasta też mają fragmenty, które są po prostu brzydkie".

 

Zaznaczywszy, że opinia cudzoziemców jest ważna, ale przede wszystkim liczą się mieszkańcy, życzyła im, by każdy znalazł w Warszawie miejsce, w którym się dobrze czuje, i by miasto było wygodnym miejscem do życia, co oznacza także żłobki i przedszkola.

 

"Nadrabiamy to, co się nie udało, kiedy nie byliśmy tacy bogaci. Jeszcze nie jesteśmy tacy bogaci, ale z każdym dniem bogatsi. Jak zostaniemy w Unii, jeśli rząd nam na to pozwoli, to będziemy coraz bogatsi" — dodała. Wyraziła przekonanie, że Warszawa "stanie się stolicą Europy Środkowej XXI wieku".

 

W spotkaniu wzięły udział Krystyna Sienkiewicz, która napisała wstęp doksiążki o Warszawie lat 50., Beata Tyszkiewicz, która opisała, jak wspomina miasto z lat 60., i Joanna Szczepkowska, która napisała przedmowę do woluminu serii "Foto retro" o latach 80.

 

Szczepkowska wspominała, jak aktorzy zebrali się w teatrze, przed którym trwały walki ZOMO z demonstrantami. Na widownię nie dotarł ani jeden widz. Dyrektor Kazimierz Dejmek w telefonicznej rozmowie kazał aktorom grać. "To wasza praca" — powiedział. W połowie pierwszego aktu na widownię wpadło kilkunastu demonstrantów uciekających przed zomowcami. Gdy szukający azylu rozsiedli się i wciągnęli w akcję, na sale wbiegli funkcjonariusze z pałkami. Widząc jednak spokojnie siedzącą publiczność, wycofali się, bo

 

Beata Tyszkiewicz wspominała korzystnie kupowane zagraniczne rajstopy, które, z powodu oczek, najpierw trzeba było oddać do repasacji. "Chociaż pończocha z oczkiem ma wdzięki i pozwala czuć się swobodnie, nie boimy się, że zahaczymy o krzesło" — mówiła. "Skąd nostalgia? Zawsze z nostalgią wspominamy lata, kiedy byliśmy młodzi i głupi" — dodała.

 

Seria albumów "Foto retro" to dotychczas sześć albumów z fotografiami z kolejnych dekad począwszy od roku 1920.

 

http://ksiazki.onet.pl/prezydent-miasta-i-znane-aktorki-o-warszawie/1mbf1d

+

mowimyjak.pl 02-03-2015 15:37

Warszawa. Lata 50 - o czym jest album?

 
Patrząc na zdjęcia z albumu "Warszawa. Lata 50" aż trudno uwierzyć w to, jak zmieniła się Warszawa. I jaki wysiłek mieszkańcy stolicy musieli włożyć w jej odbudowę, by cieszyć się na nowo odzyskanym życiem.

 
Na jednej z pierwszych fotografii z 1954 roku widać stojący już Pałac Kultury i Nauki, ale na pierwszym planie przerażają ruiny domów przy Marszałkowskiej. I to niemal 10 lat po wojnie. Album z serii Foto Retro "Warszawa. Lata 50" to kronika zmartwychwstania miast skomponowana z ponad dwustu fotografii pochodzących ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego.

 
Nie ma w nim wielu zdjęć zburzonej, unicestwionej stolicy, jest za to obraz budzącego się do życia miasta. Pierwsze kilkanaście lat po wojnie to nie był wesoły czas, szalał stalinizm, sklepy były puste, wiele instytucji nie działało. Ale w ludziach był entuzjazm i zapał do budowania czegoś nowego, który przebija przez te zdjęcia. O nim opowiada też wstęp do wydawnictwa autorstwa znanej aktorki Krystyny Sienkiewicz.

 
http://www.mowimyjak.pl/styl-zycia/ksiazki/warszawa-lata-50-o-czym-jest-album,19_76397.html

 

+

Jerzy S. Majewski - www.wyborcza.pl 02-03-2015 15:32

Ukazał się kolejny z serii albumów przedstawiających stolicę w różnych dekadach. Fotografie są czarno-białe, ale i tak pokazują wyjątkowo barwną Warszawę sprzed ponad pięćdziesięciu lat. Dziś znane są co najwyżej czytelnikom archiwalnych numerów tygodnika "Stolica" i użytkownikom stron internetowych Narodowego Archiwum Cyfrowego.

 
Książka jest owocem współpracy NAC i wydawnictwa BOSZ - specjalizującego się w znakomitej jakości albumach. - W planach mamy kolejne trzy albumy: Warszawa lat 60, Warszawa przedwojenna i wojenna - zapowiada szef wydawnictwa Bogdan Szymanik. W albumie "Warszawa lat 50." zobaczymy ponad 220 fotografii tak znanych autorów jak Bernard Koszewski, Andrzej Millak czy Zbyszko Siemaszko. Są też fotografie ze zbioru NAC z zespołu Wojskowej Agencji Fotograficznej.

 
Bez bałaganu i błota
Wpatrując się w te zdjęcia trudno uwolnić się od pytań, czym jest fotografia? Zwierciadłem teraźniejszości, wrotami do przeszłości, sztuką, a może kreującym rzeczywistość narzędziem propagandy?

 
Fotografie te ukazują tylko część prawdy o mieście. Warszawa jest na nich ładna, barwna, choć to w decydującej większości czarno-białe zdjęcia. Nie zobaczymy tu wszechobecnego bałaganu, brudu, błotnej mazi z resztkami śniegu, murarek w bezpłciowych waciakach - czyli tego wszystkiego czego nienawidził Leopold Tyrmand w swoich pamiętnikach.

 
Warszawa na fotografiach z lat 50 jest ładna. Świeżo odbudowane budynki zachwycają czystą architekturą bez reklam. Na szerokich chodnikach nie parkują samochody. Przystanek tramwajowy na placu Konstytucji ujmuje nowoczesną formą ze szklaną kulą i podświetlanym zegarem. Jakże piękne są na tych fotografiach wnętrza autobusów - chaussonów. O tych warszawskich, kremowo-czerwonych chaussonach Andrzej Munk nakręcił nawet w 1955 r. uroczy film - historię o miłości kierowcy i konduktorki.

 
Pasażerowie zwisają z autobusu

A jak było naprawdę? Nieprawdopodobny tłok w autobusach, tramwajach, trolejbusach. Winogrona z ludzi wiszących na zewnątrz pojazdów, jadących na "cyckach", czyli buforach.
W albumie widzimy fotografie z Warszawy odbudowywanej, gdzie w tle jeszcze widnieją ruiny, choć są tu one pokazywane raczej dyskretnie. Są zdjęcia z budów: MDM-u, Starego Miasta czy Pałacu Kultury i Nauki. Są też fotografie późniejsze już z czasów odwilży.

 
Najbardziej lubię fotografie z epoki poprzedzającej przełom październikowy - czyli z festiwalu młodzieży w roku 1955. Wtedy do Warszawy zjechała kolorowa młodzież z całego świata. Wprawdzie była to tak zwana młodzież postępowa, ale i tak jej przyjazd był szokiem kulturowym dla mieszkańców miasta zamkniętego za żelazną kurtyna. Powiało wielkim światem.

 
Krystyna Sienkiewicz zachwyca się
Wartością dodaną publikacji jest pełen uroku wstęp do albumu napisany przez Krystynę Sienkiewicz. Sentymentalny, kolorowy, radosny i dowcipny, bo aktorka i malarka pisze o swojej studenckiej młodości, czyli najpiękniejszych czasach w życiu.

 
"Rok 1951. Akademia Sztuk Pięknych, Warszawa, Krakowskie Przedmieście 5. Szesnastoletnia Krysia przodowniczka pracy i nauki społecznej, dostaje się na uczelnię bez egzaminu" - pisze o sobie. Studiowała wtedy na ASP przy Krakowskim Przedmieściu 5, mieszkała w akademiku w odbudowanej Dziekance. To było serce tamtej Warszawy. Przemierzała te same miejsca co Leopold Tyrmand, pomiędzy odbudowanym Starym Miastem a placem Trzech Krzyży. "Nowy Świat. Zupełnie nowy Nowy Świat! Smaczny, słodki bo z pączkami od Bliklego. A jak nam już za słodko, to zachodziliśmy do kawiarni Czytelnika na ulicy Wiejskiej na kawę z Gustawem Holoubkiem i Tadeuszem Konwickim. Szczęście, szczęście..." - czytamy. To oczywiście tylko jedna strona. Druga to bitwa o handel w początku lat 50. Upaństwowienie tych wszystkich cukierni, sklepów. Właściciele Domu Towarowego Bracia Jabłkowscy idą do aresztu, a uspołeczniona firma staje się Centralnym Domem Towarowym. I tak ma szczęście. Większość innych firm znika na zawsze.

 
Początek epoki Gomułki
Ale w albumie oglądamy też zdjęcia z 1956 r. Półmilonowy, a może milionowy tłum na Placu Defilad 24 października 1956 r. podczas wiecu poparcia dla Władysława Gomułki, uroczystości Bożego Ciała na krakowskim przedmieściu w czerwcu 1957 r. w których po uwolnieniu z internowania uczestniczył prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński.

 
To już powiew nowej epoki, która zaczyna się wraz z rządami Gomułki Koniec lat 50-tych to jeszcze czas nadziei na wielkie zmiany, eksplozji wielkich talentów artystów - tłumionych w okresie socrealizmu. Nadchodząca dekada lat 60 miała szybko przynieść rozczarowanie.

 

http://warszawa.gazeta.pl/warszawa/56,34862,16991391,Limuzyny__kioski__tramwaje__jazz_____ZOBACZ_ZDJECIA.html

+

Voyage.pl 02-03-2015 15:25

Sen o Warszawie
 

Niektóre miasta, także polskie, podają swoje atrakcje na tacy – turysta zawsze wie, dokąd pójść i co zwiedzać. Inne są bardziej zamknięte, nieoczywiste; ich uroków trzeba poszukać. Najdalej w tej grze idzie Warszawa – miasto sekretów. Najczęściej są to tajemnice głęboko ukryte, czasami w zakamarkach ulic, często w śladach przeszłości.

 

Wydawnictwo Bosz, czerpiąc z bogatych zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego, publikuje albumy poświęcone przeszłości stolicy. Właśnie ukazała się „Warszawa. Lata 50.”. Zestaw zdjęć zatrzymuje w wyobraźni przejściowy okres między powojennymi zgliszczami a miastem, które miało się wkrótce narodzić. Ruiny współistnieją z rusztowaniami, murarze przy pracy – z ludźmi w kawiarniach.

 

Zasługą wydawnictwa jest odkurzenie fantastycznych fotografii, często nieznanych. Szkoda tylko, że towarzyszą im jedynie skromne podpisy i osobiste (ciekawe) wspomnienia Krystyny Sienkiewicz. Tekst o latach 50. i skali odbudowy Warszawy bardzo by się tu przydał.

 

http://www.voyage.pl/polska/4865/sen-o-warszawie

+

Rzeczpospolita 02-03-2015 15:22

Warszawa sfotografowana 

 

220 unikalnych fotografii składa się na album „Warszawa lata 50." z nowej serii Wydawnictwa Bosz FOTO RETRO, pokazującej stolicę w kolejnych powojennych dekadach.

 

Zdjęcia, w większości dotąd niepublikowane, pochodzą z Narodowego Archiwum Cyfrowego. Podzielono je na sześć rozdziałów „Budujemy nowy dom", „Znów na Starówce", „Czas pochodów i defilad", „Życie miasta", „Warszawa niedziela", „Odwilż". Jest po tych wywoławczych hasłach widać , że to opowieść pełna kontrastów , bo taki był tamten czas twardego reżimu i radosnej odwilży.

  

Z jednej strony komunistycznej propagandy i socrealizmu, z drugiej nowych nadziei wraz ze złagodzeniem politycznego kursu, czego znakiem jest na prezentowanych zdjęciach historyczny wiec poparcia dla Władysława Gomułki na placu Defilad w październiku 1956, jak i uwolnienie kardynała Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski.

 

Warszawa lat 50. jest ciągle wielkim placem budowy,. Jeszcze w wielu miejscach straszą ruiny, a jednocześnie przybywa nowych obiektów. „Budujemy nowy dom, jeszcze nowy dom..." - to refren najbardziej znanej wtedy piosenki. Największą dumą jest odbudowa Starówki i Nowego Światu. Powstają Trasa W-Z i nowe dzielnice, jak Muranów i Stadion Dziesięciolecia, oddany do użytku w 1955, otwarte zostają kino Praha i kino Moskwa. Na odbudowę stolicy składa się całe społeczeństwo zgodnie z hasłem „Cały naród buduje swoją stolicę".

 

Część nowej architektury w socrealistycznym stylu ma charakter propagandowy, jak Plac Konstytucji i Pałac Kultury i Nauki - niechciany moskiewski prezent, zaprojektowany przez radzieckiego architekta Lwa Rudniewa i noszący wówczas imię Józefa Stalina.

 

Albo Dom Partii, wzniesiony za obligatoryjne składki całego społeczeństwa. Autorka wstępu do albumu – znana aktorka Krystyna Sienkiewicz przypomina związany z PKiN dowcip krążący w tamtych latach w Warszawie: „ – Co widzisz, kiedy odwrócisz się od budynku partii? Z tyłu w d... masz partię, a z przodu Nowy Świat."

 

Jedno ze zdjęć (z robotnikiem montującym potężną rurę) przypomina, że już w 1950 rząd PRL podjął uchwałę o budowie metra w Warszawie i nawet zaczęto prowadzić odwierty w różnych częściach miasta, a na Pradze w okolicach Radzymińskiej zaczęto drążyć tunel. Ale z braku funduszy prace te najpierw ograniczono, a w 1957 wstrzymano.

 

Zdjęcia w większości są czarno białe, co nie przeszkadza, że barwnie opowiadają o tamtej rzeczywistości. Nie tylko wtedy, gdy pokazują rozbawione miasto podczas V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w 1955 roku, który stał się zapowiedzią politycznej odwilży. Także wówczas, gdy na gorąco chwytają codzienne życie, czy ruch na ulicach , po których jeżdżą charakterystyczne trolejbusy Lowa, produkowane w NRD, krajowe tramwaje, i osobowe Warszawy M-20, produkowane na licencji radzieckiej w FSO na Żeraniu. Zarazem przypominają , że wszelkie dobra trzeba było wówczas zdobywać. Samochód szczęśliwcy mogli kupić, oszczędzając na specjalnych książeczkach PKO i to pod warunkiem, że udało im się wylosować tę premię.

 

Na fotografiach z lat 50. oglądamy nie tylko przodowników pracy i uczestników pierwszomajowych pochodów, ale i normalnych ludzi, spragnionych chwili zabawy i relaksu. Jedni znajdują ją na występach Adolfa Dymszy na placu Konstytucji (zdjęcie reprodukowane na okładce), inni na koncertach jazzowych.

 

Książka na pewno zainteresuje nie tylko tych, dla których lata 50. były czasem młodości, ale i niepamiętających tamtych czasów, bo świetnie oddaje ich klimaty.

 

http://www.rp.pl/artykul/1166430.html

+

Onet.pl 02-03-2015 15:19

"Warszawa lata 50." - foto-opowieść o mieście, które dźwigało się z kolan

 

Ponad 200 głów­nie czar­no-bia­łych fo­to­gra­fii po­świę­co­nych od­bu­do­wie War­sza­wy, co­dzien­ne­mu życiu mia­sta i naj­waż­niej­szym wy­da­rze­niom po­li­tycz­nym, zna­la­zło się w al­bu­mie "War­sza­wa lata 50."

 

Album otwierają zdjęcia poświęcone odbudowie Warszawy. Decyzja o utrzymaniu jej stołecznej rangi i podjęciu odbudowy miasta, którego lewobrzeżna część była w około 80 proc. zniszczona, zapadła 3 stycznia 1945 r. Wkrótce potem pod kierownictwem Biura Odbudowy Stolicy ruszyła bezprecedensowa w historii akcja, która zjednoczyła zapał i energię mieszkańców stolicy i całej Polski.
 

Na jednej z fotografii, zrobionej dziewięć lat później, widzimy perspektywę ulicy Marszałkowskiej. Środkiem biegną tory tramwajowe, jadą ciężarówki. Po prawej stronie duży ruch pieszych, po lewej zaś oczyszczona z ruin przestrzeń, na której trwa budowa. Na horyzoncie wznosi się wieża Pałacu Kultury i Nauki. To typowy i przewijający się na kolejnych zdjęciach obraz Warszawy, gdzie widoczne ciągle jeszcze ruiny, ostrzelane fasady domów, puste okna spalonych kamienic sąsiadują z uporządkowaną przestrzenią ciągów komunikacyjnych, ulic pełnych ruchu i ogrodzonych placów budowy.

 

Dominantę tego pejzażu stanowi lśniący Pałac Kultury – "ruskie marzenie o amerykańskich wieżowcach", najczęściej fotografowany wówczas gmach Warszawy, którego ogrom mocno kontrastuje z przestrzenią miasta, tworząc efekt niemal surrealistycznego fotomontażu. Dalej mamy zdjęcia pokazujące nowo powstałe budowle, jak kompleks MDM-u i Placu Konstytucji, Muranów, osiedla na Kole, Mokotowie, a także nowoczesne wówczas kina Praha i Moskwa, które nie dotrwały do naszych czasów. Wszędzie piętrzą się konstrukcje rusztowań, pracują dźwigi, betoniarki, uwijają się robotnicy.

 

Drugi w albumie cykl zdjęć poświęcony jest odbudowie Starówki, która dokonana została wbrew obowiązującej wówczas doktrynie konserwatorskiej, sprzeciwiającej się idei rekonstrukcji. Po latach jednak, jako wyjątek w tej dziedzinie, w l980 r. dzielnica wpisana została na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Najciekawsze wydają się zdjęcia, które pokazują kamienice i kościoły w stanie surowym, pokryte dopiero drewnianymi konstrukcjami dachów.

 

Jak napisała we wstępie do albumu Krystyna Sienkiewicz, zafundowano nam plac Defilad, żebyśmy mieli po czym sobie defilować i chwalić ustrój. Ilustruje to cykl zdjęć poświęcony masowym wydarzeniom pochodów pierwszomajowych i centralnych dożynek. Widać wielotysięczne tłumy na Stadionie Dziesięciolecia, maszerującą młodzież, flagi, dzieci z dożynkowymi bukietami zbóż, oficjeli na trybunach i występ Adolfa Dymszy w rozrywkowej części obchodów.

 

W albumie znajdują się też zdjęcia zebrane pod hasłami: "Życie miasta" i "Warszawska niedziela". To fotografie głównie z drugiej połowy i końcówki lat 50., przedstawiające ruchliwe miasto o uporządkowanej już przestrzeni, ożywione, pełne światła i blasku neonów. To zdjęcia codziennego życia warszawiaków, wnętrz kawiarni, sklepów, fabryk, kolorowe fotografie przechodniów, zatłoczonej plaży nad Wisłą, bawiących się dzieci czy zawodów sportowych.

 

Album zamyka część zatytułowana "Odwilż". Zebrano tu fotografie pięknych dziewczyn, roześmianych widzów i artystów na koncertach jazzowych, uczestników Światowego Festiwalu Młodzieży w sierpniu 1955 roku. Nie mogło też zabraknąć zdjęcia z wiecu poparcia dla Władysława Gomułki. Cykl zamykają fotografie przedstawiające nowy rozdział w stosunkach państwa z Kościołem: uwolnionego prymasa Stefana Wyszyńskiego czy procesję Bożego Ciała na Placu Zamkowym.

 

Zebrany w albumie materiał pokazuje przede wszystkim dynamikę i ogromne tempo, w jakim zniszczone przez wojnę miasto powróciło do życia. Znajome ze współczesności elementy architektury zaprezentowano tu w zupełnie innym historycznym kontekście, w procesie powstawania nowego układu przestrzennego miasta. Szczególnie zaś interesujące mogą wydać się zdjęcia, które pokazują świat bezpowrotnie minionych obrazów, jak ówczesną modę, modele samochodów czy nieobecne już dziś kioski Ruchu albo trolejbusy.

 

Album "Warszawa lata 50." ukazał się nakładem wydawnictwa BOSZ jako kolejna pozycja z serii „Foto Retro”. Autorem większości zdjęć jest Zbyszko Siemaszko. Zebrane w nim zdjęcia pochodzą z zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego, w większości dotychczas niepublikowanych. Ponadto w zbiorze zamieszczono fotografie Bernarda Koszewskiego, Jana Mierzanowskiego i Andrzeja Millaka.

http://wiadomosci.onet.pl/warszawa/warszawa-lata-50-foto-opowiesc-o-miescie-ktore-dzwigalo-sie-z-kolan/82yrzt

+

agataczyta.blox.pl 02-03-2015 15:16

„Warszawa. Lata 50” to kontynuacja serii Foto Retro wydawnictwa Bosz. We wstępie aktorka, Krystyna Sienkiewicz, zabiera nas na spacer po stolicy. Wspomina nie tylko o zabytkach odbudowanych po wojennej pożodze, lecz także opowiada o tym, gdzie bywali znani pisarze i aktorzy, gdzie się stołowano i gdzie oblewano sukcesy. Wspaniała to podróż, choć tempo szaleńcze. Jak na album fotograficzny przystało najważniejsze są zdjęcia. Jest ich ponad 200. Dzięki nim mamy możliwość podpatrzenia zmian, które zaszły w samym mieście oraz codziennego życia jego mieszkańców.

 

Sześć lat po wojnie Warszawa rozwija się, powstają nowe domy, parki, kina. Stolica pięknieje i chce być nowoczesna. Ruchome schody wożą warszawiaków z trasy W-Z na wyżej położony Plac Zamkowy. Zakupy można zrobić w najnowocześniejszym Centralnym Domu Towarowym, przy którym bledną obecne hipermarkety. Już w latach pięćdziesiątych trwają prace przy budowie metra! W architekturze mocno widoczny jest socrealizm. Jednym z głównych projektów jest budowa Placu Konstytucji, który szczelnie wypełnia się ludźmi podczas pochodów i przy obchodach świąt państwowych. Na tym właśnie placu zabawia warszawiaków reprodukowany na okładce Adolf Dymsza.

 

W albumie możemy również zobaczyć wnętrza sklepów i kawiarni. Choć część fotografii jest typowo propagandowa, to ogląda się je z uśmiechem. Niektóre miejsca ze zdjęć niewiele się zmieniły do dnia dzisiejszego, innych już nie ma, jeszcze inne przeszły długą drogę i nie wyglądają jak dawniej. Wśród nich jest Stadion X-lecia. Oddany do użytku w 1955 roku, przez długi czas był ważnym miejscem na mapie stolicy nie tylko ze względu na sport. Mam nadzieję, że jego losy zostaną pokazane w kolejnych wydaniach Foto-Retro.

 

Album nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Warszawa lat 50 mozolnie podnosiła się z ruin. Stolica zniszczona po wojnie wymagała pomocy z zewnątrz. Zapewne każdy z pokolenia 50 i 60-latków pamięta cegiełki o różnych nominałach z napisem: „Dar na odbudowę stolicy”, które niemal wszyscy byli zmuszeni nabywać przy różnych okazjach. Na elewacji oddanego w 1950 r. gmachu Społecznego Funduszu Odbudowy Stolicy znalazł się charakterystyczny napis CAŁY NARÓD BUDUJE SWOJĄ STOLICĘ. Pomimo tego, że budynek pełni dziś inną rolę, to napis pozostał dla przypomnienia, że wszyscy byliśmy budowniczymi i sponsorami odbudowy Warszawy.

 

http://agaczyta.blox.pl/2014/12/Warszawa-lata-50.html#ixzz3TEo7MJoQ
 

+

nowawarszawa.pl 02-03-2015 15:14

Warszawa z czasów Tyrmanda. Wyjątkowe zdjęcia z lat 50.

 

Warszawa lata 50. to kolejna z serii Foto Retro fotograficzna opowieść o niezwykłych dziejach stolicy tamtego czasu. Po znakomitym albumie Warszawa lata 40 Wydawnictwo Bosz wspólnie z Narodowym Archiwum Cyfrowym zaprasza czytelników na spacer po stolicy z lat 50.

 
To drugi już album ukazujący się w ramach serii wydawniczej Foto Retro. Tym razem czytelnicy mogą zobaczyć na zdjęciach nie tylko podnoszącą się z ruin stolicę, ale także jej życie codzienne. Ponad dwieście zdjęć ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego, w większości niepublikowanych, w szczególnie sugestywny sposób przybliża obraz Warszawy lat 50. – imponujące tempo odbudowy zniszczonego w czasie drugiej wojny światowej miasta, wszechobecny socrealizm i komunistyczną propagandę, codzienne życie mieszkańców, ale także powiew wielkiego świata, jaki przyniósł Warszawie V Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów w 1955 roku.

 
http://nowawarszawa.pl/warszawa-czasow-tyrmanda-wyjatkowe-zdjecia/

 

+

Polska Agencja Prasowa 02-03-2015 15:11

W albumie "Warszawa lata 50." znalazło się ponad 200 głównie czarno-białych zdjęć poświęconych odbudowie Warszawy, codziennemu życiu miasta i najważniejszym wydarzeniom politycznym.

 

Album otwierają fotografie poświęcone odbudowie Warszawy. Decyzja o utrzymaniu jej stołecznej rangi i podjęciu odbudowy miasta, którego lewobrzeżna część była w ok. 80 proc. zniszczona, zapadła 3 stycznia 1945 roku. Wkrótce potem pod kierownictwem Biura Odbudowy Stolicy ruszyła bezprecedensowa w historii akcja, która zjednoczyła zapał i energię mieszkańców stolicy i całej Polski.

 
Lśniący Pałac Kultury i Nauki

Na jednej z fotografii, zrobionej dziewięć lat później, widzimy ulicę Marszałkowską. Środkiem biegną tory tramwajowe, jadą ciężarówki. Po prawej stronie idą piesi, zaś po lewej jest plac budowy. Na horyzoncie wznosi się wieża Pałacu Kultury i Nauki.

 
To typowy i przewijający się na kolejnych zdjęciach obraz Warszawy, gdzie widoczne ciągle jeszcze ruiny, ostrzelane fasady domów, puste okna spalonych kamienic sąsiadują z uporządkowaną przestrzenią ciągów komunikacyjnych, ulic pełnych ruchu i ogrodzonych placów budowy.

 
Wyróżnia się lśniący Pałac Kultury i Nauki - "ruskie marzenie o amerykańskich wieżowcach", najczęściej fotografowany wówczas gmach Warszawy, którego ogrom mocno kontrastuje z przestrzenią miasta, tworząc efekt niemal surrealistycznego fotomontażu.

 
Dalej mamy zdjęcia pokazujące nowo powstałe budowle, jak kompleks MDM-u i Placu Konstytucji, Muranów, osiedla na Kole, Mokotowie, a także nowoczesne wówczas kina Praha i Moskwa, które nie dotrwały do naszych czasów. Wszędzie piętrzą się konstrukcje rusztowań, pracują dźwigi, betoniarki, uwijają się robotnicy.

 
Drugi w albumie cykl zdjęć poświęcony jest odbudowie Starówki, której dokonano wbrew obowiązującej wówczas doktrynie konserwatorskiej, sprzeciwiającej się idei rekonstrukcji. Najciekawsze wydają się zdjęcia, które pokazują kamienice i kościoły w stanie surowym, pokryte dopiero drewnianymi konstrukcjami dachów.

 
Dzieci z dożynkowymi bukietami
W albumie znalazł się także cykl zdjęć poświęcony pochodom pierwszomajowym i centralnym dożynkom. Można na nich zobaczyć tłumy na Stadionie Dziesięciolecia, maszerującą młodzież, flagi, dzieci z dożynkowymi bukietami zbóż, oficjeli na trybunach i występ Adolfa Dymszy w rozrywkowej części obchodów.

 
W albumie znajdują się też zdjęcia zebrane pod hasłami: "Życie miasta" i "Warszawska niedziela". To fotografie głównie z drugiej połowy i końcówki lat 50., przedstawiające ruchliwe miasto o uporządkowanej już przestrzeni, ożywione, pełne światła i blasku neonów. To zdjęcia codziennego życia warszawiaków, wnętrz kawiarni, sklepów, fabryk, kolorowe fotografie przechodniów, zatłoczonej plaży nad Wisłą, bawiących się dzieci czy zawodów sportowych.
Album zamyka część zatytułowana "Odwilż". Zebrano tu fotografie pięknych dziewczyn, roześmianych widzów i artystów na koncertach jazzowych, uczestników Światowego Festiwalu Młodzieży w sierpniu 1955 roku. Nie mogło też zabraknąć zdjęcia z wiecu poparcia dla Władysława Gomułki. Cykl zamykają fotografie przedstawiające nowy rozdział w stosunkach państwa z Kościołem: uwolnionego prymasa Stefana Wyszyńskiego czy procesję Bożego Ciała na Placu Zamkowym.

 
Świat bezpowrotnie minionych obrazów
Zebrany w albumie materiał pokazuje przede wszystkim dynamikę i ogromne tempo, w jakim zniszczone przez wojnę miasto powróciło do życia. Znajome ze współczesności elementy architektury zaprezentowano tu w zupełnie innym historycznym kontekście, w procesie powstawania nowego układu przestrzennego miasta. Szczególnie interesujące mogą wydać się zdjęcia, które pokazują świat bezpowrotnie minionych obrazów, jak ówczesną modę, modele samochodów czy nieobecne już dziś kioski Ruchu albo trolejbusy.

 
Album "Warszawa lata 50." ukazał się nakładem wydawnictwa BOSZ jako kolejna pozycja z serii "Foto Retro". Autorem większości zdjęć jest Zbyszko Siemaszko. Zebrane w nim zdjęcia pochodzą z zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego, w większości dotychczas niepublikowanych. Ponadto w zbiorze zamieszczono fotografie Bernarda Koszewskiego, Jana Mierzanowskiego i Andrzeja Millaka.

 

http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/1336088,Lata-50-w-Warszawie-na-ponad-200-fotografiach

+

Polskie Radio Dwójka 02-03-2015 15:09

„Warszawa. Lata 50.". Król Zygmunt i pragnienie normalności

 

– Przywykliśmy źle mówić o tej dekadzie. Musimy spojrzeć na zdjęcia, by docenić ten czas w Warszawie – mówił Jan Łoziński, redaktor albumu "Warszawa. Lata 50.".

 

Wbrew stereotypowemu spojrzeniu na stolicę lat 50., którą często określa się poprzez brzydką architekturę z Pałacem Kultury i Placem Konstytucji na czele, Jan Łoziński chciał pokazać pewien fenomen tego czasu. Była to bowiem epoka wyzwolenia ogromnej energii mieszkańców, którą najlepiej opisuje napis na jednym z budynków: "cały naród buduje swoją stolicę".

 
– Ludzie po wojnie szybko się zregenerowali. Bardzo byli spragnieni normalności – tłumaczyła Magdalena Hartwig z Narodowego Archiwum Cyfrowego. – Chcieliśmy pokazać wiele aspektów życia w stolicy. Sporo fotografii w albumie przedstawia warszawską codzienność – dodała.
O tej codzienności opowiadał syn Stefana Rassalskiego, fotografa i autora większości zdjęć w pierwszej części albumu "Warszawa. Lata 40.". Bożydar Rassalski wspominał m.in., że jako kilkuletni chłopiec był ostatnią osobą, która uścisnęła dłoń króla Zygmunta.

  

http://www.polskieradio.pl/8/3669/Artykul/1314647,Warszawa-Lata-50-Krol-Zygmunt-i-pragnienie-normalnosci

+

Gazeta.pl 02-03-2015 15:05

Cały naród budował swoją stolicę. Warszawa z lat 50. na zdjęciach z Narodowego Archiwum Cyfrowego

 
Lata 50. to w historii Warszawy czas odrodzenia po hekatombie wojny i powstania warszawskiego. To wtedy odbudowano większość kamienic Starówki, zbudowano MDM i Pałac Kultury, ulicami jeździły trolejbusy, a z linii produkcyjnych Fabryki Samochodów Osobowych zjeżdżały samochody Warszawa na licencji radzieckiej Pobiedy. Znakomicie czasy te przybliża album "Warszawa lata 50.", wydany przez wyd. BOSZ, i zawarte w nim wspaniałe zdjęcia. Oto część z nich - wszystkie pochodzą ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego.

 

Album "Warszawa lata 50." to 220 unikalnych fotografii przedstawiających warszawskie życie codzienne, wydarzenia polityczne i architekturę lat 50. Miasto, pełne było wówczas kontrastów. Z jednej strony nowo ukończone gmachy, a po drugiej stronie ulicy - ruiny. Marszowe melodie pochodów pierwszomajowych mieszały się z jazzem, którego dźwięki wydobywały się z popularnych knajp. A na wszystko patrzył komunistyczny reżim, który tylko na krótko - w czasie odwilży Października 1956 r. - nabrał cech "socjalizmu z ludzką twarzą".

 

  http://m.wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/56,117915,17004855,Caly_narod_budowal_swoja_stolice__Warszawa_z_lat_50_.html
 

+

Fotoblogia.pl 02-03-2015 15:02

Lśniące gmachy obok ruin. Marsz w pochodach, jazz w zadymionych kawiarniach. Twardy reżim i radosna odwilż. Taka jest Warszawa lat 50.

 
Album wydawnictwa Bosz „Warszawa lata 50.” to 220 fotografii przedstawiających warszawskie życie codzienne, wydarzenia polityczne i architekturę lat 50. Trzeba przyznać, że Warszawa na czarno-białych zdjęciach z tamtego okresu jest bardzo kolorowa.

 

Ponieważ zdjęcia pochodzą z zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego (NAC), widzimy tu stolicę, którą chciała pokazywać ówczesna władza. Właściwie wszystkie profesjonalne zdjęcia prasowe powstawały wtedy na jej zlecenie. Nawet jeśli ktoś posiadał własny sprzęt fotograficzny, to problemem było dostanie materiałów światłoczułych. Dlatego prywatnych zdjęć dokumentujących codzienne życie w tamtym okresie jest bardzo mało. Mając na uwadze pewien propagandowy charakter tych zdjęć, należy docenić ich wartość dokumentalną.

 
W albumie zobaczymy fotografie tak znanych autorów, jak Bernard Koszewski, Andrzej Millak czy Zbyszko Siemaszko. Są też fotografie ze zbioru NAC z zespołu Wojskowej Agencji Fotograficznej.
Na zdjęciach widzimy stolicę, po której nie widać śladów niedawnej traumy wojennej. Ruiny to punkt odniesienia dla wielkich inwestycji. Teraz jest to plac budowy, czy też odbudowy. Powstają nowe gmachy, osiedla, ulice. W połowie lat 50. oddana do użytku zostaje trasa W-Z, a w darze od Stalina stolica otrzymuje Pałac Kultury i Nauki.

 
Ludzie chodzą do restauracji, zaopatrzenie działa bez zarzutu. Warszawa to miasto otwarte. Po mieście przechadza się czarnoskóra młodzież. Do miasta przyjeżdża młodzież z całego świata na V Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów. Warszawa maszeruje co roku w pochodach pierwszomajowych. Do tego nie ma billboardów i korków. Życie w Warszawie wygląda tak, jak w każdym zachodnim europejskim mieście. To miasto, z którego można być dumnym.

 
Ten wartościowy dokument nie może pozwolić nam zapomnieć o ustroju, w którym nie było miejsca dla tych, którzy nie pasowali do tych obrazków z tego albumu.

 

http://fotoblogia.pl/1250,warszawa-z-czasow-stalinizmu-i-odwilzy-na-zdjeciach-nowego-albumu-bosz
 

+

Narodowe Archiwum Cyfrowe 02-03-2015 14:59

220 fotografii z Narodowego Archiwum Cyfrowego można znaleźć w albumie „Warszawa lata 50.” przygotowanym we współpracy z wydawnictwem BOSZ

 

Archiwalne fotografie są doskonałym przewodnikiem po dekadzie, w której powstał Pałac Kultury, rozpoczęła się Odwilż, a do Stolicy z całego świata zjechali delegaci na Międzynarodowy Festiwal Młodzieży i Studentów.

 
Ponad krajobrazem zrujnowanego jeszcze śródmieścia wyrasta wykańczany Pałac Kultury i Nauki, powoli znikają ruiny, a prasa informuje o postępach w odbudowie stolicy. Na gruzach getta powstaje Muranów. Działalność rozpoczynają kino Praha i kino Moskwa. Zdjęcia ukazują odnawiane kościoły i kamienice, a także dumę powojennej Warszawy – Trasę W-Z i Osiedle Przodowników Pracy na Mariensztacie.

 
Po ulicach stolicy maszerują ludzie w pierwszomajowych pochodach. Pod hasłami walki o pokój i realizacji planu sześcioletniego organizowane są masowe imprezy. Na fotografiach zobaczymy też codzienność – tłumy na ulicach, trolejbusy i samochody. Na kolorowych zdjęciach z 1959 roku możemy obserwować, jak starannie ubierali się wówczas warszawiacy. Podejrzymy też, jak w weekend mieszkańcy stolicy odpoczywają na plażach, w basenach i w parkach, odwiedzają zoo.

 
Nadchodzącą odwilż zwiastuje V Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów. Obrazy z tego czasu ukazują rozbawionych młodych ludzi, także z Europy Zachodniej i z różnych egzotycznych zakątków świata. W końcu przychodzi słynne VII plenum KC PZPR, na czele partii staje Władysław Gomułka i następuje złagodzenie reżimu. Z więzienia wychodzi prymas Stefan Wyszyński. Oficjalnie można słuchać jazzu.

 
„Warszawa wtedy kraśniała... Jedno nas wtedy uwierało: ustrój – KOMUNA! Ale przecież była i nagroda: poczucie humoru i młodość – młodość, która szła i śpiewała…” – wspomina we wstępie Krystyna Sienkiewicz, znana polska aktorka filmowa i teatralna. Album uzupełniają komentarze pod zdjęciami, które przypominają ważniejsze fakty i uzupełniają je ciekawostkami.

 
Publikacja jest kolejną po książce „Warszawa lata 40.” pozycją z cyklu FOTO RETRO. Seria jest efektem naszej współpracy z wydawnictwem BOSZ. Celem cyklu jest prezentacja nieznanych części zasobu NAC oraz odświeżenie pamięci Polaków.

 

http://www.nac.gov.pl/node/815

Tytuły powiązane:

Dwór polski w starej fotografii

Teresa Bałuk-Ulewiczowa

2007

Dwór polski w starej fotografii. Wybór najciekawszych zdjęć

Tadeusz Nuckowski

2012

Kraków. Fotografie z dawnych lat

Jacek Purchla

2006

Kresy w starej fotografii

Janusz Majewski

2013

Museums of Warsaw. A guide

Dorota Folga-Januszewska

2012

Muzea Warszawy. Przewodnik

Dorota Folga-Januszewska

2012

Poland in Old Photographs

Janusz Tazbir

2005

Polen auf alten Photographien

Janusz Tazbir

2005

Polska w starej fotografii

Janusz Tazbir

2005

Polska w starej fotografii. Wybór najciekawszych zdjęć

Daria Nałęcz

2012

Słownik warszawski

Olgierd Budrewicz

2011

Tatry. Fotografie Tatr i Zakopanego 1859–1914

Teresa Jabłońska

2012

Tatry. Fotografie Tatr i Zakopanego 1859–1914 miniatura

Teresa Jabłońska

2002

Warszawa

Jerzy Habdas

1999

Warszawa

Agnieszka i Włodek Bilińscy

2005

Warszawa lata 20.

Jerzy S. Majewski

2016

Warszawa lata 30.

Jerzy S. Majewski

2017

Warszawa lata 40.

Danuta Szaflarska

2014

Warszawa lata 60.

Beata Tyszkiewicz

2015

Warszawa lata 70.

Anna Seniuk

2015

Warszawa lata 80.

Joanna Szczepkowska

2016

Warszawa miniatura

Jerzy Habdas

1999

Warszawa przedwczorajsza

Olgierd Budrewicz

2004

Warszawa w starej fotografii

Olgierd Budrewicz

2012

Łazienki Królewskie w starej fotografii

Piotr Jamski

2015

aktualności

Wieczór promujący wydanie albumu "Beksiński 4"

Wydawnictwo BOSZ i Muzeum Historyczne w Sanoku zapraszają na wieczór promujący wydanie ostatniego tomu z serii albumów...

> więcej

Zapowiedzi zobacz wszystkie

Wyjątkowy zestaw czterech albumów „Beksiński” w pięknym, kartonowym etui. Komplet ten to niepowtarzalna edycja...

> więcej

„Bestiariusz słowiański. Wydanie zbiorowe” to wyjątkowe wydanie popularnych „Bestiariuszy”, w którym zebrane...

> więcej

«powrót